Als de bliksem ⚡️

#wielrennen #ik

‘Ga maar’, zei Lotte. Ik kleed me snel om. Ze had wel door dat ik ongeduldig was. Ik wilde graag nog even fietsen, maar het weer werd slechter. Ik keek op buienradar en zag een rode sliert aan de westkant van Leeuwarden. Daar moet ik dus niet langs. Als ik net Leeuwarden uit rijd, zie ik in de verte een bliksemschicht in een mast slaan. Er hangen dreigende wolken boven. Ik heb last van de vliegjes die tegen m’n hoofd vliegen en doe voor de zekerheid m’n zonnebril op. Ik kom veel tegenliggers op de racefiets tegen. Ze zijn op weg naar huis. Ik hoor één zeggen tegen zijn fietsmaat ‘die zonnebril kan wel af, zag je dat’? Ik lach, maar het kan me niks verrotten. Ik heb vorig jaar zo’n last gehad van een vlieg die ik er maar niet uit kreeg.

Ik fiets langs de mast waar de bliksem in sloeg en kijk omhoog. Dreigende wolken hangen schuin boven mij. Het begint harder te waaien. Ik kom langs een smal weggetje wat vol bomen staat. De bladeren ritselen en het is pikkedonker. ‘Of het komt dat door m’n zonnebril’? Boven mij hoor ik het bolderen. Ik moet nu snel naar links afslaan, want anders krijg ik de volle lading.

Ik red het. En als ik bij Akkrum afsla is de lucht weer mooi rustig. Heerlijk is dit, de wind voelt warm. Uiteindelijk moet ik weer links afslaan en moet ik toch nog een stuk vol tegen de wind in fietsen. Is de wind gedraaid? Ik kijk opzij en zie een dreigende lucht. Het ziet er indrukwekkend uit. Dit ga ik niet redden. Ik fiets langs een kerktoren waar donkerblauwe wolken boven hangen. De klok van de toren is al verlicht. Ik pak m’n iPhone, neem een foto en trap weer verder als een bezetene. Ik begin moe te worden. Vlak voor Leeuwarden begint het te flitsen. Even later voel ik dikke druppen. Het voelt verfrissend. Ik ga langzamer en laat me maar lekker nat regenen. Wat een geluk zo op de fiets, heerlijk! Het mooiste wat er is.

De rit op Strava.